Çok sevdiğiniz bir grubun albümünü anlatacaksanız ve albüm de beklentilerinizden daha iyiyse yazınıza nasıl bir giriş yaparsınız? Son 3 haftadır bu soruya cevap arıyor ama bir türlü bulamıyordum. Hala da bulamamış olmama rağmen bir şekilde Megadeth'in yeni albümünü anlatmalıyım (yoksa sonu F1 yazılarıma dönebilir). O zaman bu girişi Megadeth'i en son bıraktığım yerden anlatarak yapayım.

Megadeth'in bir önceki albümü The System Has Failed yeni bir albümden daha fazla anlam taşımaktaydı. Bu Mustaine'in yaşadığı sinir sıkışması problemini atlattığı, eski elemanları bırakıp yeni bir başlangıç yaptığı anlamını taşıyordu; üstelik tarzından çok fazla şey kaybetmeden. Bu kaybetme konusunda biraz iyimser yaklaştığımı söylemeliyim (ne de olsa çok seviyoruz, eleştiri de bulunmak zor). Sonuçta, bana göre sadece ilk dört şarkısı güzel olan bir albümdü. Diğer şarkıların da güzel yerleri bulunmaktaydı ama bir bütünlük oluşturmuyordu. Konserde de bu dört şarkıyı çalmışlardı zaten (Rockistanbul 2005).

Yeni albüm haberi alındığında yine hevesliydim. Hatta 31 Ekim çıkış tarihi daha da güzeldi. Ama sonra albüm çıkış tarihi ertelendi. Fakat Mustaine boş durmayarak albümdeki şarkıların bir kısmını siteden dinlememizi sağladı (Gears Of War, Sleepwalker, ...). Dinlediğimiz örnekler umut vadediyordu. Özellikle Gears Of War bir oyun müziği olmasının yanısıra mükemmeldi (darısı Duke Nukem Forever'ın başına).

Takvimler 15 Mayıs'ı gösterdiğinde sonunda albümü edindim (bu kısım biraz tartışmalı aslında). İlk şarkı olan Sleepwalker'ın akustik girişi sonrası gümbür gümbür gelen şarkı inceden "olmuş galiba" düşüncelerinin yer etmesine yol açtı. Sonrası gelen Washington Is Next! ile yerinde duramama hadisesi devam etmekteydi (ki bir süre sonra bu şarkı favorilerimden biri oldu). Ama sonrası gelen Never Walk Alone ... ile bir performans düşüşü yaşadım. Açıkçası bu şarkıda albümün mevcut sorunun habercisi oldu diyebilirim.

Neyseki bu noktada imdadıma albüme ismini veren United Abominations ile Gears Of War yetişti. Özellikle UA'nın (ultrAslan gibi oldu ama değil) sözlerine bakınca kelime oynunun güzelliğine hayran kalıyorsunuz. Sözlere de ayrıca dikkat. Gears Of War ise daha önce dediğim gibi harika hatta albümü kurtaran birkaç şarkı içinde yeralıyor diyebilirim. "Kurtaran" lafı burda garip karşılanmasın bence. Çünkü Gears Of War sonrası gelen iki şarkı (isimlerini yazmaya bile gerek görmüyorum) da Never Walk Alone sıkıcılığında.

Bir sonraki süprizimiz A Tout Le Monde (Set Me Free). Bu şarkıyı albümde rastlamayı beklemiyordum ama bulunması da güzel olmuş. Özellikle Christina Scabbia vokali ile sololara ince ayarla kıvama gelmiş şarkı. Ama şarkının albümde yeralması bazı şüpheleri aklıma getirmedi değil. Yoksa Mustaine yine mi bırakacak müziği? Bunu da zaman gösterecek (mümkünse göstermesin).

Devamında Amerikhastan da güzel bir şarkı keyifle dinliyorum. Albümü bitiren son iki şarkı da yaramaz diyerek başka yorumlarda da bulunayım. Öncelikle albümün The System Has Failed'den pek farkı yok. Ama şarkılar dengeli dağıldığı için pek farkına varamıyorsunuz. Her ne kadar şarkıların bir kısmını beğenmesem de sololara ayrı bir önem göstermenizi tavsiye ederim. Mustaine bu konuda iyi iş çıkarmış diyebilirim. Bir de şarkılarda bu "konuşma" olayını abartmasa iyi olacakmış.

Albüm genel olarak fena değil. Kabul etmek gerekir ki Megadeth klasiği olacak şarkılar mevcut. Ama bütünde birtakım sorunları var. Eğer Megadeth fanıysanız albümü sevme olasılığınız yüksek. Ama ilk defa dinleyecekseniz ilk albümünüz bu değil, Rust In Peace olsun. Son olarak bir konser temennisinde bulunurak huzurlarınızdan ayrılıyorum.